Дурлал гэдэгт би эзэмдүүлдэг мөртөө

Дуртай байдаг юм гайхмаар шүү

Дурсамж үлдэх бүр санахын жаргал ирдэг ээ

Би чамайг яавч заавал дурлаач гэхгүй

Бие сэтгэлээ золиослож минийх болоо ч гэхгүй

Харин ганцхан наддаа халамжтай найз бай

Насан туршид минь ивээх сэтгэл чамд бий

Нэг их гунигийг үргээх ид чамд бий

Тиймд л би чамдаа сэтгэл алдчихсан юм

Тэр их бишрэл төрсөн юм надад

Жавартай шөнө сар гарахад эхэлдэг

Жаргалтай хэдхэн уулзалт давтагдахгүй

Гэрийн чинь ойрын цасан дээрх миний гутлын мөр

Гэнэс цас нь хайлсан ч шороон дээр нь үлдэнэ